I
 
IJsreus  
Een relatief grote planeet die niet primair uit gesteenten of andersoortige vaste materie is opgebouwd, maar grotendeels uit stoffen die onder normale omstandigheden in vaste vorm verkeren. Een ijsreus is doorgaans minder zwaar dan een gasreus, waardoor het inwendige betrekkelijk koel blijft. In het zonnestelsel staan de planeten Uranus en Neptunus bekend als gasreuzen, omdat ze voor het merendeel uit water, ammonia en methaan bestaan.   


IJzermeteoriet     
Een type meteoriet die voor het grootste deel uit ijzer en nikkel is opgebouwd.   


Inclinatie
Ook wel glooiingshoek of hellingshoek genoemd: de hoek die het baanvlak van een object in de ruimte maakt met een basisvlak. Meestal geldt het equatoriale vlak van het moederlichaam waar het object omheen draait als basisvlak. Voor het berekenen van de inclinaties van objecten in een baan om de zon, zoals de planeten, nemen astronomen echter vaker het baanvlak van de aarde als uitgangspunt.   


Infraroodstraling
Elektromagnetische straling met een golflengte langer dan zichtbaar (rood) licht – en dus nét niet waarneembaar voor het menselijk oog – en korter dan microgolfstraling. Mede omdat álle materie met temperaturen boven het absolute nulpunt infrarode straling uitzendt, wordt infraroodstraling ook wel eens aangeduid als warmtestraling. Infraroodstraling bezet een afzonderlijk 'gebied' in het elektromagnetisch spectrum.   


Inslagkrater     
Een structuur op het vaste oppervlak van een kosmisch object dat is veroorzaakt door de inslag van een kleiner stuk materie uit het heelal.   


Interferometrie
Een voornamelijk in de radiosterrenkunde toegepaste techniek, waarbij een opstelling van meerdere radiotelescopen wordt ingezet om waarnemingen met een hoog scheidend vermogen te verkrijgen. Door het middels interferometrie 'samenvoegen' van afzonderlijke waarnemingen kan de gehele opstelling een scheidend vermogen halen die vergelijkbaar is met dat van een - vaak veel duurdere - telescoop met een groot oppervlak. Ook bij optische astronomische waarnemingen wordt soms interferometrie toegepast.   


Internationale Astronomische Unie [IAU]
Een wereldwijd erkende internationale organisatie die de belangen van de astronomische wetenschap behoedt en promoot. De IAU heeft onder meer de autoriteit namen aan hemellichamen toe te kennen, hun oppervlaktestructuren te benoemen en bepaalde begrippen te definiëren. De leden van de IAU, voornamelijk professionele astronomen, komen eens in de drie jaar bijeen tijdens de Algemene Vergadering.   


Interplanetair magnetisch veld
Meestal afgekort tot IMF: het magnetisch veld van de zon dat, gedragen door de stroomgeleidende zonnewind, door het gehele zonnestelsel wordt meegevoerd. Door een combinatie van de naar buiten gerichte druk van de zonnewind en de rotatie van de zon, spiraliseren de magnetische veldlijnen onophoudelijk door de ruimte. De richting (polariteit) van het interplanetair magnetisch veld in de noordelijke hemisfeer is omgekeerd aan dat in de zuidelijke hemisfeer. Een veldstroom in een dunne en grillig golvende ‘laag’ scheidt de veldrichtingen in beide hemisferen van elkaar. Omdat de aarde zich de ene keer (net) boven en de andere keer (net) onder deze roterende laag bevindt, verandert de sterkte en de richting van het IMF nabij het magnetisch veld van onze eigen planeet voortdurend. Wanneer de veldlijnen van het IMF en van dit geomagnetisch veld tegengesteld georiënteerd zijn, ‘koppelen’ beide velden aan elkaar, waardoor energie, massa en momentum vanuit de zonnewind rechtstreeks wordt overgedragen aan de aardse magnetosfeer. De sterkste koppeling, met de meest dramatische magnetosferische effecten, kan plaatsvinden wanneer de richtingscomponent van IMF die loodrecht op de ecliptica staat (Bz) zuidwaarts is gericht.   


Ionisatie
Het proces waarbij een atoom vanuit een ongeladen toestand overgaat naar een geladen toestand door het verlies óf de acquistie van een elektron. Bij atmosferische lichtverschijnselen als meteoren en poollicht treedt ionisatie op, ook al ontstaat het feitelijke lichteffect juist door recombinatie: het proces waarbij geïoniseerde atomen weer overgaan in ongeladen toestand door acquistie van een elektron en daarbij een teveel aan energie uitzenden.