Rhea

Manen van
Saturnus:


Pan
Atlas
Prometheus
Pandora
Epimetheus
Janus
Mimas
Enceladus
Tethys
Telesto
Calypso
Dione
Helene
Rhea
Titan
Hyperion
Iapetus
Phoebe
Paaliaq
Albiorix
Siarnaq

( Manen met een diameter > 20 kilometer )





Van een afstandje ziet Rhea er behoorlijk saai uit. Op het eerste gezicht bezit de op één na grootste Saturnusmaan namelijk een zwaar bekraterd, doch eentonig oppervlak met nauwelijks markante structuren. Qua samenstelling is zij eveneens vrij homogeen. In feite is een immense cocktail van waterijs en in minder mate gesteenten het enige dat het hemellichaam herbergt. Met haar ijzige oppervlak reflecteert Rhea veel licht, waardoor de maan al valt te ontwaren in het beeldveld van een kleine amateurkijker. Het is dus niet verwonderlijk dat Rhea al in 1672 werd ontdekt door de Italiaanse wetenschapper Giovanni Cassini, nog geen zestig jaar na de uitvinding van de telescoop.



De laatste decennia hebben verschillende ruimtesondes Rhea van dichtbij kunnen inspecteren. Sindsdien weten we dat de maan wel degelijk over diverse eigenaardigheden beschikt. Spectaculair is vooral de vermoedelijke aanwezigheid van een ringenstelsel, of in ieder geval een ijle schijf van ruimtepuin en -gruis, rondom Rhea. Hoewel het systeem nog niet fotografisch is vastgelegd, zijn onderzoekers er op basis van meerdere metingen door de ruimtesonde Cassini sinds 2008 van overtuigd dat het bestaat. Ook simulaties tonen aan dat een dergelijke schijf rond Rhea, in tegenstelling tot manen dichter bij Saturnus, miljoenen jaren stabiel kan blijven. Tot nu toe is nog bij geen enkele andere maan in het zonnestelsel een ringenstelsel gedetecteerd.

Waarschijnlijk is het ijsachtige karakter van Rhea er de oorzaak van dat hoge formaties, ondanks de hoge kraterdichtheid, vrijwel ontbreken aan haar oppervlak. Na energetische inslagen stollen vloeistoffen immers minder snel dan gesteenten, waardoor vaak geen hoge kraterwanden of centrale pieken ontstaan. Toch zijn de contouren van inslagbassins op Rhea goed geconserveerd, zij het dikwijls overlapt met kraters veroorzaakt door meer recente botsingen. Enkele daarvan, zoals ook de krater Tirawa, hebben diameters van honderden kilometers.

Het gebrek aan reliëf in het maanlandschap wordt esthetisch gecompenseerd door verschillende heldere stroken die relatief donkere regionen doorsnijden. Waarschijnlijk gaat het om ijskliffen en andere verheffingen die voortkomen uit tektonische processen en scheuringen in de maankorst. Ook Dione vertoont dergelijke structuren.

Auteur(s):     A.S.





Rhea in cijfers
Gemiddelde diameter 1528 km
Oppervlakte 7.337.000 km^2
Massa 2,306 × 10^21 kg
Gemiddelde dichtheid 1,233 g/cm^3
Zwaartekracht aan oppervlak 0,264 m/s^2
Gemiddelde afstand tot het centrum van Saturnus 527.108 km
Omlooptijd 108u 25m 12s
Rotatieperiode 108u 25m 12s
Weerkaatsingsvermogen 0,65
Temperatuur aan oppervlak 53 - 99 K
Databron: NASA