Titania

Manen van
Uranus:


Cordelia
Ophelia
Bianca
Cressida
Desdemona
Juliët
Portia
Rosalinde
Belinda
Puck
Miranda
Ariël
Umbriël
Titania
Oberon
Caliban
Sycorax

( Manen met een diameter > 40 kilometer )





In het gezelschap van drie andere relatief grote satellieten – Oberon, Umbriël en Ariël – is Titania met een grootste diameter van bijna 1600 kilometer de primus inter pares in het manenstelsel van Uranus. De maan is ijzig van aard, maar bestaat waarschijnlijk ook voor een groot deel uit steenachtig materiaal. Dankzij opnames van de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2, die Titania in januari 1986 passeerde, kunnen we ons een aardig beeld van het hemellichaam vormen. William Herschell ontdekte Titania vrijwel precies twee eeuwen eerder, in 1787, overigens tegelijkertijd met Uranus…



Een 1600 kilometer lange canyon nabij de maanequator is het meest karakteristieke detail op Titania. Talrijke andere diepe kloven worden afgewisseld door steile klifachtige structuren die doorgaans de overgangen markeren tussen hoger en lager gelegen plateaus. Het betrekkelijk reliëfloze uiterlijk van veel van deze vlaktes is vermoedelijk het gevolg van endogene processen in het verleden waarbij ‘intern’ materiaal het door de jaren getekende beeld van het landschap ‘ververste’. Mogelijk speelde cryovulkanisme hierbij een rol. Scheuren in het maanoppervlak, maar óók de bredere canyons, ontstonden toen het inwendige van Titania in een vroeg evolutiestadium begon uit te zetten, terwijl de afkoelende buitenschil inkromp.

Het deel dat van Titania dat reeds in kaart is gebracht, is hevig bekraterd, doch voornamelijk door relatief kleine inslagen. Slechts enkele inslagbassins meten meer dan honderd kilometer in doorsnede, waarvan één (de krater Gertrude) met een diameter van ongeveer 330 kilometer. Interessant is verder dat Titania met een albedo van slechts 0,26 relatief donker is en dat het oppervlak lichtelijk rood is getint. Onderzoekers hebben met spectraalmetingen aangetoond dat er gekristalliseerd waterijs aanwezig is op de maan. Naast gesteenten en bevroren water en koolstofdioxide, bezit Titania een onbekende hoeveelheid organische stoffen. Over haar inwendige structuur is echter weinig bekend.

Auteur(s):     A.S.





Titania in cijfers
Gemiddelde diameter 1576 km
Massa 3,527 × 10^21 kg
Gemiddelde dichtheid 1,71 g/cm^3
Zwaartekracht aan oppervlak 0,378 m/s^2
Gemiddelde afstand tot het centrum van Uranus 435.850 km
Omlooptijd 8 d 16 u 57 m
Hoek rotatieas
Rotatieperiode 8 d 16 u 57 m
Weerkaatsingsvermogen 0,26
Temperatuur aan oppervlak gem. 70 K
max. 89 K
Databron: NASA